• جمعیت: 8423
  • پیش شماره تلفن: 22750
  • منطقه زمانی: EET (Eastern European Time) UTC/GMT +2 hours
  • کشور: يونان

جزیره ایکاریا

( 5٫00 امتیاز از 1 رای )
Loading...

جزیره ایکاریا

جزیره ایکاریا بسیار غنی و تاریخی است و آثار باستانی زیادی در آن کشف شده است. تاریخ این جزیره به میلیون ها سال پیش برمی‌گردد و برای محققان آشکار نشده است که اولین بار کی انسان‌ها در این جزیره ساکن شده‌اند، اگرچه با پیدا شدن چندین آثار باستانی دوره‌های مختلف زندگی انسان‌ها در این جزیره مشخص شده است که از دوره‌ی نئولیتیک تا اوایل دوره برنز، دوره‌ی میسنی ها، بعد از زمان باستان و دنیای مدرن است.

مردم ایکاریا این جزیره را محل بدنیا آمدن خدای دیونیزوس می‌دانند، مخصوصا در محلی به نام دراکانو. جالب است بدانید اکثر نام افراد در جزیره ایکاریا از نام های دیونیزوس برگرفته شده است.

ایکاریا (به یونانی: Ικαρία) شهری در استان اژه شمالی کشور یونان می‌باشد. طول عمر ساکنان این جزیره به طور متوسط ده سال بیشتر از ساکنان اروپای غربی است.

موزه های جزیره

موزه باستان‌شناسی در شهر آژیوس کایریکاس؛ دارای بیش از 200 اثر هنری مربوط به دوره‌ی باستان است. آثاری مانند ظروف و کوزه‌های بلند و کشیده و همچنین ابزارهایی که در کف دریا یافت شده‌اند.

موزه باستان‌شناسی کمپوس؛ که بر روی تپه‌ی باستانی اونئو قرار دارد و این شهر اولین پایتخت ایکاریا بوده است و این موزه دارای آثار باستانی مربوط به دوره نئولیتیک است که در شهر باستانی یافت شده‌اند.

موزه باستان شناسی ایکاریا
موزه باستان شناسی ایکاریا

سواحل جزیره

یونان جزیره کم ندارد و آب و هوای مطبوعش و صمیمیت مردمش و زیبایی جزایرش زبانزد خاص و عام است.
در یونان اما یک جزیره وجود دارد که علاوه بر همه این موحبات رازی شگرف در دل نهان دارد؛ ساکنان این جزیره به طور میانگین ۱۰ بیشتر از ساکنان اروپا غربی و آمریکای شمالی عمر می کنند.
این جزیره دارای سواحل بسیار زیبایی است که توسط کوه‌های موجود پنهان شده‌اند، در بین گایلیسکاری و آرمنیستیس ساحل زیبا که بلندترین ساحل جزیره هم هست وجود دارد که بسیار خوب مدیریت و رسیدگی شده است.

سواحل جزیره
سواحل جزیره

تاریخچه نام جزیره

قبل از نام فعلی شهر (ایکاریا) نام‌های دیگری وجود داشتند از جمله “دولیچی” و “”دولیگی” و طبق گفته‌های بعضی از تاریخ شناسان به معنی کرم بوده‌اند و به‌نظر برخی دیگر از تاریخ شناسان این اسم‌ها به دلیل شکل ظاهری جزیره بوده است.

نام دیگر جزیره ماکریس بوده که به‌خاطر شکل ضخیم جزیره این نام را بر آن گذاشته بودند.

نام بعدی، ایکتیوئسا ( در یونانی به معنی ماهی ) و بخاطر تعداد ماهی های موجود در آب اطراف این جزیره.

آنموئسا، بدلیل زیاد و شدید بودن باد در این جزیره.

همچنین در دوره‌ای به جزیره اونئو هم می‌گفتند و این نام از يک نوشيدني سرچشمه می‌گیرد، همچنین اونئو نام تاریخی یکی از شهرهای مهم ایکاریا بوده که امروزه به آن کمپوس می گویند.

آخرین نام که همان اسم امروزی جزیره است و ایکاریا می‌باشد، نظراتی زیادی در مورد ریشه‌ی این اسم وجود دارد، با توجه به گفته‌های محقق باستانی (بوچارتئوس)، این نام از نام تاریخی گرفته شده که در زبان فینیک به آن “ایچتیئوسا” گفته می‌شود و از کلمه ی “کارا”  می‌آید و به معنی گوسفند است و به این معنی است که این جزیره دامداری را توسعه می‌داده.

ولی داستانی که به همه‌ی گفته شده‌های قبل چیره شده و غالب آمده این است که نام جزیره از اسطوره‌ی مشهور “ایکاروس” گرفته شده است. گفته می‌شود روزی ایکاروس و پدرش از کاخ پادشاه مینوس در کرت فرار کرده  و به ایونا و سواحل آسیای صغیر رفتند. ایکاروس بسیار شوق زده و هیجان زده شده بود از دیدن مناظری که می‌دید و به سمت خورشید پرواز کرد تا اینکه بال‌هایش سوخت و به دریا افتاد و غرق شد و از آن پس نام دریا ایکارای و نام جزیره ایکاریا نام گرفتد.

روزگار باستان ایکاریا

چیزهای زیادی از قبل از تاریخ ایکاریا وجود ندارد، بعضی اشیا یافت شده در قسمت کمپوس، آگیوس کایریکاس و گلاردو و ترما به دوره ی نئولیتیک تا 7000  سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردند.

اولین بار میلسیان‌ها بر این شهر چیره شدند و ایکاریا مستعمره آنها قرار گرفت. میلتوس یکی از بزرگترین شهرهای ایونیا و مرکز نیروی دریایی آن بود و این مستعمره شدن برای مردم بومی ایکاریا نتایج مثبتی درپی داشت.

حمل و نقل دریایی رونق گرفت و تجارت در این شهر به شکوفایی رسید، صادرات شراب، زیتون، گوجه فرنگی، عسل، الوار و غیره به جزایر دیگر و سواحل آسیای میانه انجام می‌شد، علاوه براین در آن زمان برای اولین بار مدیریت و سازماندهی جزیره شروع شد.

جزیره ایکاریا
جزیره ایکاریا

جزیره در زمان رومی‌ها

در اوایل حکومت رومی‌ها و قبل از حمله میتریداتی‌ها برای گرفتن رم، صلح حاکم بود و بعد از اتمام جنگ (108-66 قبل از میلاد مسیح )، مدیترانه را آشفتگی فرا گرفت و تاثیر خاصی بر روی دزدان دریایی موجود در سیلیسیا (از سواحل آسیای صغیر) که تحت سلطه‌ی کشورهای مدیترانه و ایکاریا بود گذاشت و آنان حتی معبد آرتمیس را هم غارت کردند.

پس از شکست دادن دزدان دریایی توسط پومپی (سرلشگر و رهبر سیاسی رومی‌ها)، جزایر توانستند مستقل شوند. اگرچه بعد از به قدرت رسیدن اوکتاویوس، ایکاریا تحت سلطه‌ی شهر ساموس درآمد.

در زمان امپراتوری روم جزیره‌ی ایکاریا از افراد تبعیدی پر شده بود و ظلم و ستم رومی ها ادامه پیدا کرد تا اینکه جزیره به سمت خرابی پیش رفت.

جزیره در زمان بیزانسی‌ها

منابع تاریخی چندانی برای نشان دادن وضعیت ایکاریا در زمان بیزانس وجود ندارد، ولی از طریق سنت‌ها می‌توان دریافت که برای سال‌های متوالی این جزیره محل زندگی تبعیدی‌هایی از خانواده‌های سلطنتی بوده است.

به همین علت ساکنین جزیره خود را از نوادگان خانواده‌ی سلطنتی می‌دانند و ازدواجشان با افرادی به‌جز ساکنین جزیره را جایز نمی‌دانند و علت این کار را حفظ خون سلطنتی می‌دانند.

در آن زمان جزیره وضعیت خوبی داشت، تعمیرات کلی انجام شد و از نظر دفاعی در وضعیت خوبی بودند و طبق گفته‌ها جمعیتی حدود هفتاد هزار نفر در آن زمان ساکن جزیره بودند.

در دوره بیزانس شهر ایکاریا و آیژین از حمله‌ی دزدان دریایی و بربرها مصون بودند، در همین حال قلعه‌ی نفوذناپذیر کاسکینا در این مصون بودن نقش بسیار مهمی داشت و برای دفاع از ساکنین جزیره استفاده می‌شد. در این زمان روستاهای ساحلی متروکه و خالی از سکنه شده بودند و مردم برای زندگی به کوه‌ها و جاهایی دور از دید دزدان دریایی رفته بودند.

جزیره ایکاریا
جزیره ایکاریا

جزیره در زمان امپراطوری عثمانی

بعد از تسخیر کنستانتینوپول توسط ترک‌های عثمانی، بسیاری از مردم به شهر خیوس نقل مکان کردند تا یک سنگر محکم در مقابل دشمن مشترکشان درست کنند که به شهر آیژین نفوذ کرده بودند.

مردم ایکاریا راضی به ترک کردن شهر خود و مستقر شدن در خیوس را نپذیرفتند و در عوض به پنهان شدن در پناهگاه هایشان در کوهستان شدند همانگونه که قبلا هم این کار را کرده بودند و با این کار شهرشان متروکه به‌نظر می‌رسید.

این دوره به “قرن ابهام” لقب گرفته و از سال 1521 تا 1601 به مدت 80 سال طول کشید، و مناطقی که مردم در آنها ساکن شده بودند تا از یورش و حمله دزدان دریای ترک در امان باشند عبارت بود از : لاگادا، کومارو، پزی، پردیکی و غیره.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *